....

     O vento amainaba sobre

Nosos corpos,

O vaiven das persoas

Q erguían e baixaban pola escada

O gravado q esculpía o artista

O futuro q se volvía duro

Mais todo eran verbas

Rosaceas e de cores dos caraveis

Ou flores do toxo e luces de inverno

Ían preparando o camiño

Pra primaveira, o ropase mudabase….

     O amor entraba de cheo

Os lagartos tomaban o seu primeiro

Sol nas rochas dos muros

Da discordia,

Os días craresaban

E na noites eran mais cálidas

As flores empezaban a ser

Mulleres fermosas q insultaban

A ira dos profetas e súa deidade….

     As notas prosadicas q

A mirarlle sobre o papel

Descubrimos amores nosos

En doces paixóns

Q emerxen no mais

Emblemático deste

Cadro q é todo amor

Corazóns so amores.